|
|
|
|
|
امروز مشارکت سیاسی از جمله مولفه هایی است که بیشتر در حوزه عملی و واقعی معنی دار است تا در حوزه گرایش های برداشتی و احساسی .شکی نیست که عدم مشارکت سیاسی در انتخابات گذشته از سوی آراء خاموش ،کناره گیری آنان از جمع و گرایش های اجتماع گریز را باید از جمله موانع توسعه سیاسی به حساب آورد.شاید دلایل این خاموشی آراء را در بی اعتمادی به نبود رابطه سالم مسئولین با مردم در بیان حقایق دانست ،که به کاهش مشارکت و به تبع آن از میان رفتن پشتوانه های اجتماعی برای توسعه جامعه مدنی منجر می شود.
درحالیکه یک جمعیت بی تفاوت برای جامعه تهدیدی به شمار می آید،گرچه در اینجا درجه بی تفاوتی مطرح است ،زیرا برخی از بخشهای جامعه همیشه دست کم مقداری برای سرنوشت سیاسی خود قدری بی تفاوتی را نشان می دهند،اما جمعیت جامعه در برخی موارد ممکن است چنان بی تفاوت گردد که اجزای گوناگون سازنده جامعه از عملکرد بیفتد و جامعه را دچار تنش های سیاسی و فرهنگی نماید.در این گفتار این نسل خاموش می تواند برای مهندس میر حسین موسوی یک نیروی بالقوه فرصت جهت اصلاحات در ابعاد مختلف زندگی مردم در ایران اسلامی باشد.در صورتی این میسر می شود که دوستداران مهندس میر حسین موسوی روش کارآمدی را برای برقراری روابط درست و منطقی با این خیل عظیمی از آراء خاموش برقرار نماید.برای به حرکت درآوردن این نیروی بالقوه در جامعه امروز ایران اسلامی ،بایستی مهندس میر حسین موسوی اهداف و چشم انداز دولت دهم را بر دوستی ،نوعدوستی ،احقاق حقوق اقوام مختلف ایران از یکسو و بها دادن به تخصص و دستاوردهای افراد به جای ویژگی های خویشاوند سالاری "به ویژه همکاری داوطلبانه میان اقوام ایرانی " قرار دهد.جامعه ایرانی می بایست با روابط توام با سرمایه اجتماعی و از همه مهمتر با ارزش ها ،هنجارها و یک اخلاق مشترک نیرومند ،توسط کارشناسان توام با عقلانیت انسجام یابد.در جامعه آینده ایران نقش دولت باید محدود به تعیین این امر باشد که مردم چکار نباید بکنند و نه اینکه حکم کند که آنها چکار باید بکنند. |
||
|
+
نوشته شده در یکشنبه سی ام فروردین 1388ساعت 8:36 توسط علی معین فر
|
|
||